( Voor het laatst bijgewerkt op: 19 februari 2012 )
|
|
| WinneFred |
|
Ik heb haar voor het eerst gezien in Altea in Spanje, bij het Moors Festival in september 2010. Ze was groots. Magistraal. Overweldigend. Eigenlijk kom ik superlatieven te kort, zo’n indrukwekkend kloeke persoonlijkheid was ze. Omvangrijk was ze ook. Twee keer zo lang als elke andere deelnemer aan de parade en ook twee keer zo breed in alle richtingen. Ze was behangen met een formidabel gewaad dat haar kolossale voorkomen omsloot en reikte tot aan de grond. Alleen haar enorme voeten kwamen onder de draperieën uit. In sandalen gestoken, terwijl ze onstuitbaar voortschreed, wild zwaaiend met een zwaard. Dit optreden moest de verdrijving van de Moren verbeelden en het einde van de Reconquista in 1492. Dat zwaard was overbodig. Haar indrukwekkende verschijning zal genoeg zijn geweest voor de laatste standvastige Moor, die zich van de Rots van Gibraltar heeft laten storten. Liever dan dat hij door haar was doodgeknuffeld. Ze deed me nog het meest denken aan een gigantische Germaanse godin en daarom ben ik haar Winnefred gaan noemen. Ze liep vooraan in het midden van de optocht en ontnam met haar immense statuur een tijd lang het zicht op de schaars geklede meisjes die achter haar aan paradeerden. Hoe ik het publiek, benieuwd naar wat nog komen ging, ook om haar heen wilde kijken. Het kon eenvoudig niet. Ik vermoedde dat deze gestalte niet alleen bij het uitdelen van het postuur, maar ook bij het verdelen van de stof waaruit de pakjes voor de optocht gemaakt moesten worden vooraan had gestaan, want er was wel erg weinig overgebleven voor de stoet meisjes achter haar. Dreunend denderde Winnefred voorbij, gevolgd door het ruisen der meisjes. Ik wordt soms nog verwilderd wakker als ik aan haar terugdenk, nadat ik slecht getennist heb. Winnefred heeft een onuitwisbare herinnering in mijn geheugen gegrift en een ieder die van dat festival getuige was zal dat ook voor zichzelf moeten beamen. Opeens vandaag, zomaar overdag op de tennisbaan, moest ik weer aan haar denken. Dat baart me wel zorgen. Fred was weer aan het winnen en ik moest nog aantreden voor een slechte wedstrijd. Toch maar eens professionele hulp gaan zoeken. Jaap |